Blog

Günce...
31 Ekim 2013

Federico Fellini Yirmi Yıl Önce Ayrıldı Aramızdan..

||
0 Comment
|

Okuldan geldim ve pek yapmadığım birşeyi yaptım..

Televizyonu açtım bunu neden yaptığımı dahi bilmeden.

Devlet kanalında canlı yayında bir kalabalık gördüm. Bugüne kadar gördüğüm en resmi önemde gibi görünen bir cenaze olduğunu farkettim. Bir gün önceki haberleden kulağıma gelmişti. Federico Fellini vefat etmişti. Sanki bir cumhuriyet tarihinin en önemli olayı olmuş gibi bir hava vardı yayında. Dini bir sessizlik vardı. Tabii geç de olsa cenazenin ünlü rejisörün olduğunu anladım. Biraz can sıkıntısıyla odaklandım yayına.

Yanlızca büyük bir saygı havasını farkettim. İtalya tarihinin en değerli ve literatüre geçen insanlarını yan yana gördüm. İtalya’da bir dönem bitmiş gibiydi herşey.

Büyük bir ego ve ulaşılmaz bir estetik anlayışı üzerine kurduğu kariyeri de sona ermişti. Bu vefatların sayısı çoğaldıkça İtalya’nın siyasi havası da değişti zaten. Antonioni, Mastroianni,  Nino Manfredi, Vittorio Gassman, Alberto Sordi arka arkaya ayrıldılar aramızdan. Bunların arasında dünya sanatseverlerinin aklında en çok kalan tabii ki Fellini oldu. Oyuncularına oynamaları gereken sahneleri çizerek anlatan bu adam.

Sinemaseverler ve kritikerler bu konu hakkında çok şey yazıp söyleyecekler tabii ki. 

Ben yalnız “Aylaklar” filminin başrol oyuncusu ve İtalya tarihinin Toto ile birlikte en büyük komedyeni olan Alberto Sordi’nin anlattığı bir anekdottan bahsetmek istiyorum, hepimize bir fikir versin diye.

Diyor ki Sordi: ” Aylaklar filminin çekimlerini bitirdik, filmin gösterisini yapacak tabii ki hiçbir sinema bulamadık ve film Roma’da yaşayan bir prodüktörün ofisinde gösterildi ilk defa. Film gösterildi, ışıklar yandı. Korkunç bir sessizlik hakimdi, herkes yere bakarak çıkmaya başladı. Hiç kimse bize doğru dönüp balmadı bile, hiçbir arkadaşımız gelip omzumuzu sıvamadı bir kelime bile söykemedi. Bize doğru bakanlar da -ne halt edeceğinizi biliyorduk- der gibi baktı bize. Biz de Federico ile o zamanlarda hep yaptığımız gibi, binadan çıkıp dertli bir şekilde karşı kaldırıma oturduk. Hiç kimse kalmamıştı. Film, Venedik Film Festivali’nde gösterilecekti, ama tabii ki Aylaklar’ı ana alonda göstermediler. Yakındaki Mestre işçi yemekhanesinin salonunda gösterdiler. Organizatörlerin korktuğu bir sahne vardı filmde. Benim “işçileeeeeerrr” diye bağırıp hemen arkasından yaptığım el hareketinin sahnesiydi. İşçilerin bu sahnede sinirlenmesinden şüpheleniyorlardı. Ama işçi sınıfını tanımadıkları için, toplumun o kısmının mizah anlayışınından habersizlerdi. Filmin el hareketi sahnesi gelince yeri yerinden oynatan bir alkış koptu ve  organizasyondakiler hatalarını anladılar ve bizimle ilgili fikirleri değişti. Bizimde kariyerimiz için gerçek bir atlama anı oldu. Aylaklar ile birlikte yeni bir yolculuğa çıkmış olduk. Ben ve Federico”.

Federico Fellini’nin hayatıyla ilgili olarak benim ve birçok sanatseverin aklından hiçbir zaman silinmeyecek sahne hep aynıdır. Büyük ustalara verilen “Kariyer Oscar Ödülü”‘nü alırken hayatının en büyük dostu ve eşi, aynı zamanda sinema tarihinin en önemli aktrislerinden olan ve kendisinden kısa bir süre sonra vefat edecek olan Giulietta Masina’ya İtalyan aksanıyla bağırış sahnesidir. “Giulietta,pleaaassee stooopp cryyyiiiiiinngg!!!”.

Şimdi meslekdaşı ve başka bir ikon olan Ettore Scola’nın Fellini ile ilgili filmini giriyor gösterime ülkelerinde.

Sabırsızlıkla bekliyoruz…..

 

 

 

|

Leave a Reply

Sevdiğimi Seçtim // UMUT ADAN, SEVDİĞİMİ SEÇTİM / GÜNEŞ
icon-download
  1. Sevdiğimi Seçtim // UMUT ADAN, SEVDİĞİMİ SEÇTİM / GÜNEŞ
  2. Güneş // UMUT ADAN, SEVDİĞİMİ SEÇTİM / GÜNEŞ